.:: Symphony Of Thoughts ::.

خواهر کوچکم از من پرسید.

من به او خندیدم.

کمی آزرده وحیرت زده گفت:

"روی دیوار و درختان دیدم!"

باز هم خندیدم.

گفت:"دیروز خودم دیدم،مهران پسر همسایه،

پنجِ وارونه به مینو می داد."

آن قدر خنده برم داشت،

که طفلک ترسید.

بغلش کردم و بوسیدم و

با خود گفتم:

"بعدها،

وقتی باریدن بی وقفه ی درد،

سقف کوتاه دلت را خم کرد،

بی گمان می فهمی

پنج وارونه چه معنی دارد."

رفت و سیبی آورد.

نصف کردیم.

دمی خیره بر آن نیمه به نجوا می گفت:

"نکندیعنی... یعنی...همین نیمه سیب؟"

تنِ آن نیمه،تبِ خواهش بود.

گاز زد.

خنده ی لبهای خدارا چیدم.

خیره بر نیمه ی گندیده ی خود،خندیدم.

علی بداغی

    راز عشق در این است که وقتی پیشنهادی به ذهنت می رسد ، به نیاز خودت برای بیان آن فکر نکنی ، بلکه به علاقه دیگری به شنیدن آن فکر کنی . اگر لازم بود ، حتی ماه ها صبر کن تا آمادگی شنیدن آنچه را میخواهی بگویی پیدا کند !! حتی جدایی را ...

زن عشق می كارد و كینه درو می كند ...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر ...

می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن 

چهار همسر هستی ....

برای ازدواجش ، در هر سنی ، اجازه ولی لازم است 

و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج كنی ...

در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو ...

او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی ...

او می زاید و توبرای فرزندش نام انتخاب می كنی...

او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد ...

او بی خوابی می كشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ...

او مادر می شود و همه جا می پرسند  : نام پدر.... 

و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛

 پیر می شود و میمیرد...

و قرن هاست كه او؛ عشق می كارد و كینه درو می كند

 چرا كه در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان

جوانی بر باد رفته اش را می بیند 

و در قدم های لرزان مردش؛ گام های شتابزده جوانی برای رفتن و

درد های منقطع قلب مرد؛ 

سینه ای را به یاد می اورد كه تهی از دل بوده و

پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می كند...

و اینها همه كینه است كه كاشته می شود در قلب مالامال از درد...!

و این, رنج است ....

دکتر علی شریعتی

پی نوشت 1 : تو وبلاگ شخصیم می خواستم از زن بنویسم . می خواستم همه این چیزارو بگم . که به طور اتفاقی به این نوشته دکتر برخوردم . دیدم دکتر کامل و کوتاه گفته و منم حوصله نوشتن ندارم این روزها همین رو گذاشتم .... زن ؟!
پی نوشت 2 : از بابت قالب هم شرمنده . کار من بود !

ناپلئن

بو، برف نو، سلام، سلام!

        بنشین، خوش نشسته ای بر بام.

           پاکی آوردی - ای امید سپید!-

               همه آلوده گی ست این ایام.

                                                                                    _از شاملو ، از دفتر باغ آینه

سلام

من عضو جدیدم. به دعوت دوست عزیزم لوتین به این جمع پیوستم.

با توجه به این که این وبلاگ تخصصی نیست قبل از هر چیز کمی از علایق و روحیاتم رو می گم تا بیشتر باهام آشنا بشید.

علاقه ی زیادی به کتاب، فیلم، نت، اس ام اس بازی(با شخصیت های غیر مجازی!!)، نقاشی، گوش دادن به موسیقی، پیاده روی و برنامه نویسی دارم. هر از گاهی ترجمه می کنم(البته در سطح آماتور). در زمینه نقاشی کم پیش میاد کاری انجام بدم... ولی وقتی پیش میاد به گفته دوستان طرح های جالب و زیبایی از آب در میان...

 از لحاظ شخصیتی موجودی هستم مهربان(!)، خشن، احساساتی ـه 70%(از نوع مستتر)، با معرفت، شوخ و تا حدودی لج باز که کمتر کس یا چیزی می تونه وادارش کنه خلاف میل باطنیش کاری انجام بده.   

 برای اولین پست یک افتضاح ادبی رو بر پیکره ی این وبلاگ ثبت می کنم! اولین داستانک کاملی که نوشتم... چون نویسنده نیستم و با عجله نوشتم می دونم که اشکالات زیادی توش هست. خیلی خوشحال می شم نظرتون رو درباره ی داستانک بدونم و اشکالاتم رو بهم گوشزد کنید.

با تشکر

داستانک رو در ادامه ی مطلب یا در  اینجا می تونید بخونید.

توضیح : من این داستانک رو برای شرکت در مسابقه ی داستان نویسی سایت  والیمار نوشتم. ژانر فانتزی و موضوع مسابقه عکس زیر بود:

   برای خواندن داستانک بروید به ادامه ی مطلب (گوشه سمت چپ کنار نظرات)

می خواهم برایت مرهمی باشم... برای آن نگاه خسته ای که می دانم امیدش به لبخندی ست! می خواهم برایت لبخند باشم... برای آن دلی که از امید خالی ست...

می خواهم دست هایت را با خود ببرم... تا اوج... و در دست های آسمان بگذارم... در آغوش ابرهای مهربان...

من تو را مرهمی خواهم بود،

گرچه...

دلــــــــــــــــی دارم که خود نیازمند یک مرهم است! 

وقتی عطرت رو حس می كنم ...

وای كه دیدن روی تو منو یاد گلای نرگس میندازه ....

هر وقت دلم تو رو می خواد آب از لب و لوچه م آویزون میشه...

چی میشی وقتی با الماسای ریز سفید و ستاره های سیاه براق نقاشیت می كنم...

آخ ... میمیرم برات...نیمرو!

    گاهی اوقات بعضی لکه ها سیریش تر از اون حدین که باید باشن... اونقدر سیریش که با ریکا هم بیفتی به جونشون رنگشون نمی ره...

    گاهی اوقات بعضی خاطرات هستن که با اینکه برای اطرافیان آدم خیلی آزاردهنده ن و بوی خیلی گندی از خودشون ساطع می کنن، با تمام وجود به ذهن آدم و اطرافیان چسبیدن و منتظر بهونه ن تا وجود خودشون رو برای آدم پر رنگ کنن... و عملاً خود آدم هم دلش نمی خواد لکه اونارو از روی شیشه ی ذهنش پاک کنه... اما بنا به سیاست یا نفع شخصی سعی می کنه ظاهراً این کار رو بکنه... اما در باطن... بگذریم...

    انسان ها به طور ذاتی میل به دونستن دارن و موجودات کنجکاوی هستن... بعضی چیزا هستن که آدم نباید برای فهمیدنشون کنجکاو باشه و پاشو از گلیمش فراتر بذاره... اما.. انسان ها از همون بچگی می خوان از همه چیز سر در بیارن، مهم نیست اون موضوع چقدر خطرناک باشه و برای فهمیدنش چه بهای سنگینی باید پرداخت بشه. البته مقدار بهایی که پرداخت می شه با سن و میزان دانش و آگاهی فرد یه نسبتی داره. گاهی اوقات این نسبت عکسه و گاهی اوقات مستقیم... برای اینکه بیشتر متوجه منظورم بشید یه مثال عینی می زنم... یه بچه یه ساله رو تصور کنین که داره چهاردست و پا روی زمین راه می ره و مشغول کشف دنیای اطرافشه... می رسه به یه پریز برق... می بینه دوتا سوراخ روشه که توشون اونقدر تاریکه که با چشم نمی شه فهمید اون تو چه خبره! پس دستشو می بره جلو که لمسش کنه... و چون علم و آگاهی نداره که پریز، برق داره و جیزه، برای فهمیدن این موضوع بهای خیلی سنگینی رو می پردازه... زندگیشو...

    برای حالت دوم مثالی به ذهنم نمی رسه!

    تا وقتی که بچه ایم پدر و مادرمون تا جایی که بتونن مراقبمونن که چیزایی که برای کشف کردنشون توسط خودمون باید بهای سنگینی بپردازیم رو اونا به شیوه ی کم خطرتری بهمون بیاموزن... اما وقتی بزرگ می شیم یا جلوی اونارو می گیریم و خودمون با کله شقی جلو می ریم دیگه هر اتفاقی بیفته باید بهای کنجکاویمون رو به تنهایی بپردازیم... با این حساب بعد از چند بار تجربه یه عده که محافظه کارتر هستن[مثل خود من] به این نتیجه می رسن که بعضی موضوعات هستن که اصلاً به نفع آدم نیست ازشون سر بیاره...

    اولش که حس کنجکاوی آدم ارضا می شه خیلی حس خوبی داره... ولی هرچی بیشتر جلو بره و بیشتر بفهمه غمگین تر و منزوی تر می شه... مردم کمتر متوجه منظورش می شن... چون درنیابد حال پخته هیچ خام! :دی نمونه ی عینیش همین فیلسوفا... یا درویش ها...

     حالا اگر فردی که راجع بهش صحبت می کنیم سعی کنه چیزایی که می دونه رو با دیگران تقسیم کنه، مردم عادی تهمت دیوانه بودن بهش می زنن و آخر سرش بر باد می ره... مثل منصور حلاج!!!

    پس سخن کوتاه باید، والسّلام.

زائری بارانی‌ام آقا، به دادم می‌رسی؟

بی‌پناهم، خسته‌ام، تنها، به دادم می‌رسی؟

گرچه آهو نیستم، اما پر از دلتنگی‌ام

ضامن چشمان آهوها، به دادم می‌رسی؟

    فکرنوشت۱: حسودی دد بردیه الیش یکی گرفتارش شده!!!

    فکرنوشت۲: چرا این وبلاگ بازدیدکننده نداره؟! یعنی من اینقدر بی محتوا ام ؟!

    فکرنوشت۳: گاهی اوقات خنده بیخ گلویم را می گیرد... هیچ کس نفهمید ناخوشی من چیست... همه گول خوردند...

    فکرنوشت۴: ما می نویسیم ولی تو باور نکن!

    فکرنوشت۵: جمعه که فردا باشه روز میلاد امام رضا(ع)ه... کاش می شد من الان مشهد باشم...

    فکرنوشت۶: کرکس کجاس؟ این بار بالای لاشه ی کدوم فلک زده ی مستعد و رو به مرگی بال های شوم و کثیفشو باز کرده؟ این بار می خواد اشک رو توی چشم های منتظر کی بنشونه با خوردن جنازه ای که هنوز کاملاً نمرده... محتضری که جون داره و اگه یه نفر به لبای تشنه ش آب برسونه می تونه به زندگی برگرده... کرکس کجاست...؟ مردم مراقب کرکس باشید...

    فکرنوشت۷: حال آپلود عکس ندارم...

    فکرنوشت۸: ها چرا هیچکس به من ابراز علاقه نمی کنه{یعنی اس ام اس نمی ده}؟!!!  

.::.::.::.

    خدایا؛

    شُکر به خاطر همه ی چیزایی که بهم دادی...

    شُکر به خاطر همه ی چیزایی که بهم ندادی...

    شُکر به خاطر همه ی چیزایی که بهم دادی و پس گرفتی...

    شُکر به خاطر چیزایی که قراره بهم بدی و هنوز ندادی...!

    شُکر به خاطر چیزایی که بهم دادی و قراره ازم پس بگری...

   شکر... ولی...

    اندوه...

    اندوهم از ناشکری نیست... از نفهمیه...

    شُکر...